عادل صبح دولتت دمیدو شدی عاشق...پس بکوش تا درین درگه شوی لایق
این شبهای من پر از تنهاییست این شبهای من پر از جای خالیست قصه این شبهای من قصه دلتنگیست دلم تنگ یک اسمان اربیست دلم در ارزوی یک اسمان با ابر خاکستریست دلم در ارزوی یک شب با نم نم بارانیست شاعر عادل کشتاورز تو میدانی که بی تو تاب زندگانی ندارم بی تو خبر از خویشتن خویش ندارم بی تو امیدی به صبح فردا ندارم گر صبحی باشدم بی تو خورشیدی در ان فردا ندارم ........................................ تقدیم به عشقم خدا... اگر یاد خدا در دل نداری هیچ نداری شاعر عادل کشتاورز....چند روز دیگه پاکش میکنم این شعرو.. گرچه نیستی ولی تنها نیستم من با یاد تو پر است اغوشم هنوز از ان بوی گیسوی تو میسوزد سینه ام هنوز از حرم داغ نفسهای تو مستم من تا کنون از ان باده که نوشیدم از کام تو حلقه میزنم هر شب دستانم را بر خییال تو سخت میفشارمت در اغوش تا که بسوزم از گرمای اغوش تو زندگی کردم زنده میمانم من با خییال تو تا که روزی برگردیو ارام گیر این دل در اغوش تو .......................... شاعر عادل کشتاورز آن روز که برای همیشه از کنارم رفتی همه چیزم را با رفتنت از من گرفتی دیگر چیزی برایم نمانده بود جز یک عالم درددل که نا گفته موند که انها را دلم در شبهای تنهایی شعر وار سرود برای تو تا بدانی عاشقت با یادت زنده بود ... شاعرعادل کشتاورز چشمانم بی سو گشتو اشک مهمان همیشگیه چشمم شد بی تو خنده را از یاد بردمو ناله صدایم شد بی تو ارزویم این است که دلت اسیر ظالمی شوی همچو تو تا که از ظلمی که روا میدارد به تو بفهمی چه شبهای تلخی بر من گذشت بی تو .....شاعر عادل کشتاورز ساقی گریزانم ز هوشیاری به میخانه پناهم ده جامی ز می ده که هوشیاری غمینم ساخته رنج این هوشیاری تاراج خزان به جانم انداخته بس که هوشیاری غم داده کفافم نیست مقدار این باده ساقی نخواهم لحظه ای هوشیاری دم به دم شرابم ده مست مستم کن ساقیو ز دست غم رهایم ده پس ز لطف بیکرانت ساقی ابریقی دیگرم ده مستان به غم گوید رود که عادل میخانه را اشیان کرده ...تقدیم به پیشگاه حضرت حق. ....شاعر عادل کشتاورز هر لحظه حرفی در ما زاده می شود هر لحظه دردی سر بر می دارد هر لحظه نیازی از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش می کند این ها بر سینه می ریزند و راه فراری نمی یابند مگر این قفس کوچک استخوانی گنجایشش چه اندازه است؟ از شهید دکتر علی شریعتی.. یک شبی مجنون نمازش را شکست منبع سایتwww.pcparsi.com گل از فراق بهار غصه دارد دل لایعقل من از فراق تو شکوها دارد لیکن بهار باز آمد به باغو گل غصه ای دیگر ندارد ولی گویی دل سنگت ز من یادی ندارد ..........شاعر عادل کشتاورز خیام ان دم که بر ساقیه فانی دل بستی دانستم که ندانی چییست باده ی نابو حالت مستی خیام باده به دوزخ نتوان برد انگونه که فرعون ز صد گنج در گورش یک سکه نبرد خیام کاروان به راه افتادو تو در سراب جا ماندی مستان به نماز صف بستندو توهمه عمر خواب ماندی ... شاعر عادل کشتاورز ما عاشقان دلشکسته را خدایی هست معشوقهای بی وفا را روز جزایی هست میبینمت که ان روز به دار مکافاتت بسته اند هزاران تیر زهر الود قلب نداشته ات را نشانه بسته اند ولی نمیدانم که ان روز عشق تو در دلم هست ان روز دلم بیقرارو شیدای توهست اری اینچنین است به یقین که هست دل با یاد معشوق. عاشق است گر عاشقی هر دم یاد محبوب در دل است مگر میشود در دل عاشق یاد معشوق نباشد یا که لحضه ای عاشق را ز یاد معشوق غفلت باشد نه خدایا گو تا شکنجه را کنن بس که از درد معشوق عاشق را عذابس من عاشق چه خواهم جز خیر خواهی تو برو با هرکه میخواهدش دل تو ولی این نگیر از من که نباشم عاشق ز یاد تو ... شاعر عادل کشتاورز دیریست که ماه روی عالم زما رخ نهان کرده نمیداند که از پی دیدار او این دل با ما چها کرده شاید که بداندو قصد آزار دل ما کرده سنگدل رخ بنما که چشمم اشک تهی کرده ...شاعر عادل کشتاورز من چیستم افسانه ای خموش در آغوش صد فریب گرد فریب خورده ای از عشوه ی نسیم خشمی که خفته در پس هر درد خنده ای رازی نهفته در دل شبهای جنگلی من چیستم فریادهای خشم به زنجیر بسته ای بهت نگاه خاطره آمیز یک جنون زهری چکیده از بن دندان صد فریب دشنام پست قحبه ی بدکار روزگار من چیستم بر جا ز کاروان سبک بار ارزو خاکستری به راه گم کرده مرغ دربه دری راه آشیان اندر شب سیاه من چیستم یک لکه ای ز ننگ به دامان زندگی و ننگ زندگانی آلوده دامنی یک ضجه ی شکسته به حلقوم بی کسی راز نگفته ای و سرود نخوانده ای من چیستم لبخند پر ملالت پاییزی غروب در جستجوی شب یک شبنم فتاده به چنگ شب حیات گمنام و بی نشان در آرزوی سر زدن آفتاب مرگ... .... نوشته شهید دکتر علی شریعتی.. تشنه است پنجره بهر دیدار تو بهر تماشای خود در اینه چشم تو پنجره دیواریست سرد و سنگی بی تو بیا که معنا بگیرد پنجره با تو ماه به خواب نمیرود تا نبیند ماه رخ تو همه گرفتار شبیم از بر رخ نهان کردن تو بیا تا که خورشید بدمد از امدن تو.... ....تقدیم به غایب همیشه حاضر حضرت مهدی(عج)... شاعر عادل کشتاورز... ما همان مستان می نخورده ایم که در ره ساقی دستو و دل ز جان شسته ایم همه پندارند که مستی به میو و شراب ناب است مست ان است که از پی دیدار ساقی مستو بی تابست مستیمو در عالم مستی حاتم طایی به پیش ما ندارد ز کرم ادعایی من نه ان بخیلم که به خال بخشد سمرقندو بخارا را من به عطر زلف ساقی بخشم همه جانو و دنیا را ... تقدیم به پیشگاه حضرت حق... شاعر عادل کشتاورز.... سکوت من فریادیست به عصیانی موج به تندی تند باد به معنای اعتراض سکوت من نه از بی زبانیه من است تو قدر نشناسی برو ارزش فریاد نداری.... از عادل کشتاورز دیشب ماه را شنیدم که قصه تو میگفت با ستارگان میگفت که خورشیدی بر شب شب زدگان میگفت که بهاری بی پاییز و زمستان میگفت از تو میگیرد زندگی روحو و جان من خسته ام از این روزهای پر خزان بیا ای عشق تا سبز شود این بوته خشکو بگیرد جان. شعر از عادل کشتاورز ای کاش که میدانستم از کدامین ره میگذری تا که اشیان میگزیدم ان ره که تو میگذری که هر لحضه ی من بهار میشد ان دم که تو میگذری حال که ما را نیست نشان از ان ره که میگذری چه میشود بر تو اگر به کوی ما یکبار گذری شعر از عادل کشتاورز..................................... تقدیم به غایب همیشه حاضر حضرت مهدی(عج) روزی روزگاری... در زمانهای بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود، فضیلت ها و تباهی ها دور هم جمع شده بودند، آنها از بی کاری خسته و کسل شده بودند. بی دلو خسته در این شهرمو دلداری نیست غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست شب به بالین منه خسته بغیر از غم دوست ز اشنایان کهن یارو پرستاری نیست یا رب این شهر چه شهریست که صد یوسف دل به کلافی بفروشیمو خریداری نیست فکر بهبود خود ای دل بکن از جای دگر کن در این شهر طبیب دل بیماری نیست... شاعر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ عشق را دیدم که حیران و سرگردان به این سو و ان سو میرفت... گویی گیج بود او بسیار ضعیف و ملول شده بود... به هر کجا که میرسید سرکی میکشید به دنبال چیزی میگشت... فهمیدم که به دنبال خود میگشت و در پی خود همه جا را گشته بود... ولی دریق از یک نشانه کوچک او از یافتن خود مایوس شد...سپس به راه رفتن ادامه داد و به برکه ای رسید...گویی این برکه برای او آشنا بود... بله درست بود این برکه میعادگاه عاشقان بود... و عشق تهی از عشق انجا را میشناخت... به درون برکه رفت تا تن خود را که از حوسهای مردم الوده شده بود را بشوید ولی بی فایده بود...سپس عشق به کنار برکه در زیر سایه درختی که تنه ان پر از یادگاری و اسم و تاریخ های دور بود نشست... عشق از اینکه انجا را خالی میدید بیشتر غمگین شد... او دو زانوی ناتوان خود را تا سینه بالا اورد و دستان نحیف خود را بر انان حلقه کرد... به فکر فرو رفت به یاد گذشته ها افتاد و خاطرات دوردست... دلش میخواست که اسمان باران ببارد ولی خیلی وقت بود که باران نیامده بود...دلش میخواست فریاد بزند و یا گریه کند ولی احساسی در او زنده نبود... و عشق همان جا در زیر سایه درخت در حالی که به خاطرات شیرین خود در ان شبهای بارانی می اندیشید نم نم چشمان خود را بست و به خواب رفت .... تنهای تنها..... نوشته عادل کشتاورز وعشق از درد خود میکوید اینان مرا رسوا کردند اینان مرا با هوس آغشته کردند اینان مرا با هوسهای خود بد نام کردند اینان مرا میخواهندو مرا کشتند اینان مرا با غلطهای احساسی خود کشتند اینان مرا توجیح اعمال ننگین خود کردند اینان مرا از خود بیزار کردند اینان مرا با هوس نابود کردند ............................نوشته عادل کشتاورز
بی وضو در کوچه لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای
نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو ... من نیستم
گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم
سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم
کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کن
+ عشقو دیوانگی
ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت بیایید یک بازی بکنیم مثل قایم باشک.
همگی از این پیشنهاد شاد شدند و دیوانگی فورا فریاد زد، من چشم می گذارم و از آنجایی که کسی نمی خواست دنبال دیوانگی برود همه قبول کردند او چشم بگذارد.
دیوانگی جلوی درختی رفت و چشم هایش را بست و شروع کرد به شمردن .. یک .. دو .. سه .. همه رفتند تا جایی پنهان شوند.
لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد، خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد، اصالت در میان ابرها مخفی شد، هوس به مرکز زمین رفت، دروغ گفت زیر سنگ پنهان می شوم اما به ته دریا رفت، طمع داخل کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد و دیوانگی مشغول شمردن بود هفتاد و نه … هشتاد … و همه پنهان شدند به جز عشق که همواره مردد بود نمی توانست تصمیم بگیرید و جای تعجب نیست چون همه می دانیم پنهان کردن عشق مشکل است، در همین حال دیوانگی به پایان شمارش می رسید نود و پنج … نود و شش. هنگامی که دیوانگی به صد رسید عشق پرید و بین یک بوته گل رز پنهان شد.
دیوانگی فریاد زد دارم میام. و اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود زیرا تنبلی، تنبلی اش آمده بود جایی پنهان شود و بعد لطافت را یافت که به شاخ ماه آویزان بود، دروغ ته دریاچه، هوس در مرکز زمین، یکی یکی همه را پیدا کرد به جز عشق و از یافتن عشق نا امید شده بود. حسادت در گوش هایش زمزمه کرد تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او در پشت بوته گل رز پنهان شده است.
دیوانگی شاخه چنگک مانندی از درخت چید و با شدت و هیجان زیاد آن را در بوته گل رز فرو کرد و دوباره و دوباره تا با صدای ناله ای دست کشید عشق از پشت بوته بیرون آمد درحالی که با دستهایش صورتش را پوشانده بود و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون می زد شاخه به چشمان عشق فرو رفته بودند و او نمی توانست جایی را ببیند او کور شده بود! دیوانگی گفت من چه کردم؟ من چه کردم؟ چگونه می توانم تو را درمان کنم؟ عشق پاسخ داد تو نمی توانی مرا درمان کنی اما اگر می خواهی کمکم کنی می توانی راهنمای من شوی.
و اینگونه است که از آنروز به بعد عشق کور است و دیوانگی همواره همراه اوست! و از همانروز تا همیشه عشق و دیوانگی به همراه یکدیگر به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند …........ با تشکر از کورش شریفی
| Design By : Pars Skin |
