متــــــــــــــوهم

گر مرا به بردگیه خویش خوانی.. ز خواجگیه کونو مکان خیزم

خیام ان دم که بر ساقیه فانی دل بستی

                                    دانستم که ندانی چییست باده ی نابو حالت مستی

خیام باده به دوزخ نتوان برد

                                  انگونه که فرعون ز صد گنج در گورش یک سکه نبرد

خیام کاروان به راه افتادو تو در سراب جا ماندی

                                   مستان به نماز صف بستندو توهمه عمر خواب ماندی

... شاعر عادل کشتاورز

نوشته شده در ۱۳٩٠/۱/۱٥ساعت ٦:٤۱ ‎ب.ظ توسط عــــــــــادل نظرات ()




Design By : Pars Skin