متــــــــــــــوهم
گر مرا به بردگیه خویش خوانی.. ز خواجگیه کونو مکان خیزم
هر لحظه حرفی در ما زاده می شود هر لحظه دردی سر بر می دارد هر لحظه نیازی از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش می کند این ها بر سینه می ریزند و راه فراری نمی یابند مگر این قفس کوچک استخوانی گنجایشش چه اندازه است؟ از شهید دکتر علی شریعتی..
نوشته شده در ۱۳٩٠/۱/۱٩ساعت
٤:۳۸ ق.ظ توسط عــــــــــادل نظرات ()
| Design By : Pars Skin |

